تبلیغات
alborzpetclinic - مرغ عشقهای آفریقایی - African lovebird

مرغ عشقهای آفریقایی - African lovebird

چهارشنبه 10 اسفند 1390 12:41 ب.ظ

نویسنده : شهرام بهروزی
ارسال شده در: حیوانات و دامپزشکی ،


 مرغ عشقهای آفریقایی - African lovebird





قدمت نگهداری برخی از گونه های این پرنده به 400 سال میرسد و برخی دیگر اخیرا مورد توجه قرار گرفته اند. نام علمی این پرنده agapornis است. و علت نام مرغ عشق این است كه پرنده نر و ماده ساعتها نشسته و بالهای یكدیگر را تمیز و آراسته میكنند.

این پرنده از خانواده طوطی هاست و 9 گونه از آن شناخته شده است . بعضی گونه ها به وفور یافت میشود.
( كه در ایران نوع فیشر فراوان است و به آن به اشتباه طوطی برزیلی گفته میشود – در صورتیكه زادگاه این پرندگان قاره آفریقا میباشد.) و برخی گونه های دیگر نادر است. از این 9 گونه 3 گونه دیمورفیك (جنس نر و ماده از لحاظ ظاهری قابل تشخیص هستند) هستند. كه این سه گونه عبارتند از ماداگاسكار (madagascar) و صورت قرمزی (red faced) و آبیسینیان (abyssinian) .

مرغ عشق ماداگاسكار(madagascar):

نام علمی این گونه Agapornis Cana میباشد كه به مرغ عشق كله خاكستری مشهور است. در جنس نر سر و سینه و گردن پرنده برنگ خاكستری بوده و بالها و پشت سبز تیره است و نوك و پاها برنگ خاكستری روشن است. و در جنس ماده سراسر بدن سبز رنگ میباشد.
همانطور كه از نام پرنده واضح است زیستگاه اصلی این پرنده جزیره ماداگاسكار میباشد. و در جزایر اطراف آن نیز یافت میشود. این گونه سالها آزادانه به كشورهای دیگر صادر میشد ولی در حال حاضر صادرات آن ممنوع شده است. و باعث شده در سالهای اخیر این پرنده كمیاب شود. زیرا این پرنده در اسارات به راحتی تولید مثل نمیكند. و علت آن است كه در طبیعت این پرندگان در كلونی های بزرگ زندگی میكنند و جفت خود را انتخاب میكنند. كه معمولا در حالت اسارت این چنین نیست. و تكثیر معمولا موفقیت آمیز نیست.



مرغ عشق صورت قرمزی(Red faced Lovebird) :

نام علمی آن Agapornis Pullaria است و دومین گونه ای است كه جنس نر و ماده با هم تفاوت ظاهری دارند. جنس نر بدنی برنگ سبز روشن دارد و قسمت زیر بدن مایل به زرد است. رنگ سر و تاج نارنجی مایل به قرمز است و قسمتهایی از بال آبی رنگ میباشد. شانه ها و زیر بالها مشكی رنگ است و نوك برنگ قرمز است و پاها خاكستری است. در جنس ماده سر برنگ نارنجی و زیر بالها سبز رنگ است. صورت قرمزی نسبت به بقیه گونه ها زیستگاه وسیعی دارد و از خلیج مركزی آفریقا تا مناطق غربی اتیوپی پراكنده شده است. صورت قرمزی اولین مرغ عشقی بود كه به اروپا وارد شد. و در نقاشی ها سده 16 میلادی این پرنده دیده میشود. با وجود اینكه حدود 400 سال از زندگی قفسی این پرنده میگذرد تعداد آنها روبه كاهش است و هنوز تكثیر آن در قفس بسیار كم رخ میدهد و تنها كسانی كه تعداد فراوان از آن را دارند موفق به تكثیر میشوند.



مرغ عشق آبیسینیان (Abyssinian) :

نام علمی آن Agapornis Taranta است كه به سیاه بال نیز مشهور است . بدن جنس نر سبز رنگ است و قسمت پیشانی و فاصله بین نوك و چشمها و یك حلقه دور چشم برنگ قرمز ارغوانی است و زیر بالها مشكی است. جنس ماده رنگ قرمز در سر و صورت را ندارد وزیر بال سبزرنگ یا مخلوط سبز و مشكی است. این گونه ساكن كشور اتیوپی است و در قرن اخیر علاقمندان پرندگان آنها را به قفسهای خود آورده اند. این گونه به صورت جفت تك تولید مثل میكند ومعمولا تكثیر كلونی آن با شكست مواجه میشود.

همانطور كه گفته شد از 9 گونه 3 گونه دیمورفیك و 6 گونه مونومورفیك (جنس نر و ماده از لحاظ ظاهری یك شكل هستند) هستند. این گونه ها به دو نوع تقسیم میشوند یك نوع دارای یك رینگ دور چشمها هستند(Eye ring) و نوع دیگر این حلقه را ندارند(Non eye ring)



گونه های حلقه دار (eye ring) :

مرغ عشق فیشر (fischer lovebird) :

نام علمی Agapornis Fischeri میباشد و هر دو جنس نر و ماده یك شكل هستند بدن آنها سبز رنگ است و در قسمت بال و پشت به سبز تیره متمایل میشود و در قسمت زیر بدن به سبز روشن متمایل میشوند قسمت پیشانی قرمز و نارنجی رنگ است قسمت گونه و زیر گردن نارنجی روشن است. قسمت انتهای بدن و دم برنگ آبی و بنفش میباشد. رنگ نوك قرمز رنگ است و بینی و حلقه دور چشم سفید رنگ است و پاها برنگ خاكستری روشن میباشد.
زیستگاه طبیعی آنها زمینهای مسطح اطراف تانزانیا است و معمولا به صورت كلونی زندگی میكنند در اسارات به سادگی تولید مثل میكنند. و همانطور كه گفتم این گونه در ایران فراوان است و به عنوان طوطی برزیلی آن را میشناسند.



مرغ عشق نیاسا (Nyasa Lovebird) :

نام علمی این پرنده Agapornis Lilianae است و همچنین مرغ عشق لیلین نامیده میشود. این گونه سبزرنگ است قسمتهای زیرین روشن تر است و قسمتهای پشت و بال تیره تر است. رنگ سر نارنجی رنگ است. و قسمتهای گونه روشن تر است. حلقه دور چشم بی پر است رنگ نوك قرمز است رنگ پاها خاكستری است. این گونه نیز به تازگی توسط انسان در خانه نگهداری میشود و برای اولین بار در سال 1890 توسط خانم لیلین اسكالتر به خانه آورده شد و علت نام دیگر این پرنده همین است. و در سال 1920 به كشورهای دیگر وارد شد. این پرنده نیز در كلونی تولید مثل میكند و ودر قفس نیز تولید مثل میكند. این گونه كمیاب ترین نوع حلقه دار در اسارت است.



مرغ عشق گونه مشكی Black-cheeked LoveBird))

نام علمی Agapornis Nigrigenis و برنگ سبز است و از مرغ عشق نیاسا تیره تر است در قسمت زیر و انتهای بدن رنگ سبز روشن است. رنگ سر بین قهوه ای و مشكی است. رنگ گلو نارنجی رنگ است. پشت سر بین زرد و سبز زیتونی و رنگ بالها سبز تیره است. بینی و دور چشمها پر ندارد. رنگ نوك قرمز روشن وپاها خاكستری رنگ است. این مرغ عشق در مناطق محدودی دیده میشود. یك منطقه در جنوب زامبیا و دیگری در منطقه آبشار ویكتوریا در زیمبابوه . این گونه در اواخر سده 19 شناخته شد. این پرنده در طبیعت و اسارت براحتی تولید مثل میكند.


مرغ عشق ماسك دار Masked Love Bird :

با نام علمی Agapornis Personata و اكثر پرها سبز رنگ هستند پرهای پیشانی و قسمت بین چشمها بین قهوه ای و دودی است. اطراف گردن زرد رنگ است. پوست بینی و حلقه دور چشم سفید است و نوك پرنده قرمز است. و پاها برنگ خاكستری تیره است. زیستگاه اصلی پرنده شمال تانزانیا است و در سال 1800 شناخته شد و تا سال 1920 به كشورهای دیگر صادر نشد. این گونه در كلونی های بزرگ به صورت آزادانه تولید مثل میكند.



گونه های بدون حلقه (eye ring) :

مرغ عشق صورت هلویی (Peachfaced Love Bird) :

با نام علمی Agapornis Roseicollis با رنگ سبز روشن كه در قسمتهای زیر بدن به رنگ سبز در می آید. پرهای پشت بدن آبی رنگ است. قسمت جلوی صورت برنگ قرمز و اطراف آن قرمز روشن است. نوك قرمز یا كرم است و رنگ پاها خاكستری است.
صورت هلویی ها در مناطق خشك جنوب آنگولا زیست میكنند. و اولین بار در اواخر سده 17 شناسایی شدند. كه ابتدا با مرغ عشق صورت قرمزی اشتباه گرفته میشد. و معمولا در اسارت تولید مثل میكنند.
این گونه بسیار محبوب است در ایران در تعداد محدود وجود دارد و جالب كه به آن طوطی ماسك دار میگویند كه مسلما اشتباه است – در مورد رنگ آن نیز باید گفت رنگهای بسیار متفاوت و متنوعی دارد و رنگ سبز آن در ایران معمول تر است.



مرغ عشق گردن مشكی ((Black-collared Love Bird :

با نام علمی Agapornis Swinderniana و با نام مرغ عشق سوایندرن نیز شناخته میشود. این گونه باید به صورت جداگانه از دیگر گونه ها بررسی شود زیرا به نوعی یك زیر گونه متفاوت است. رنگ بدن سبز تیره و درقسمت گونه و زیر بدن سبز روشن است در قسمت زیر گلو به رنگ زرد تبدیل میشود. یك حلقه مشكی در قسمت گردن قرار دارد و فاصله آن با پرهای سبز با رنگ زرد پوشیده شده است. رنگ دم و قسمت انتهای بدن آبی رنگ است.زیر بالها سبز رنگ است. و پر میانی دم برنگ سبز به همراه لكه ها نارنجی و قرمز است. این گونه در كامرون و شرق زئیز زندگی میكند و بسیار بندرت در اسارت وجود دارد. یك هیئت مذهبی توسط پدر هاتسبور تعدادی از آنها را با استفاده ار رژیم انجیر نگهداری میكنند كه اگر برای سه روز این رژیم قطع شود پرنده ها میمیرند. تا كنون صادرات این پرنده موفق نبوده است. ( این نكته را یادآور شوم تمامی دوست داران پرندگان خانگی نگهداری از پرندگانی كه از طبیعت زنده گیری شده اند را كاری زشت و نادرستی میدانند و تنها پرندگانی كه به صورت قفسی زاد و ولد كرده اند را برای نگهداری انتخاب میكنند. )



انتخاب پرنده مناسب :

هنگامی كه این نوع طوطی كوچك معرفی شد بسیاری از مشتاقان پرندگان خواستار این پرنده برای كلكسیونهای خود شدند. و بهترین و ساده ترین گونه را یك صورت هلویی جوان میدانستند زیرا نگهداری از آن آسان بوده و نوع رفتاری این پرنده جذاب و دوست داشتنی است. و رنگهای بسیار متفاوتی از آن موجود است و هر چه پرنده جوان تر باشد راحت تر به محیط جدید عادت میكند و رام میشود. در حال حاضر نیز توصیه میشود برای شروع و شناخت این پرنده حتما با یك صورت هلویی كه رفتار ملایم تری دارد شروع كنید. این گونه فوق العاده جذاب و دوست داشتنی است.

اطمینان از سلامت پرنده :

برای اطمینان از سلامت پرنده ابتدا باید از یك فروشنده معتبر اقدام به خرید كرد و هنگام خرید به دقت پرنده را بررسی كنید. یك پرنده سالم باید هوشیار باشد و در برابر محرك ها عكس العمل نشان دهد و باید سرحال باشد و پرهای درخشان و تمیز باشند. بدن باید پر باشد استخوان های سینه بیرون نزده باشد. چشم ها باید براق و شفاف باشد و هیچگونه ترشحی نداشته باشد. پوست بینی صاف باشد و ترشح نداشته باشد. مخرج پرنده باید بررسی شود كه پرهای اطراف آن تمیز باشد. از خریدن پرنده ای كه با پرهای پف كرده و یا چشمهای بسته یا نیمه باز روی چوب نشسته خودداری كنید. همچنین پرنده ای كه سرش را نمیتواند ثابت و بی حركت نگه دارد یا سر را زیر بال قرار میدهد گزینه خوبی نیست. پرندگان استاد مخفی كردن علائم بیماری هستند زیرا در طبیعت پرنده بیمار از طرف همنوعانش طرد میشود و برای همین هنگامی كه پرنده علائمی نشان میدهد معولا بسیار بیمار است. خرید آن شاید كار درستی نباشد. بعد از این كه پرنده را انتخاب كردید آن را مستقیما در ارتباط با دیگر پرندگانتان قرار ندهید و حداقل به مدت یك ماه در قفس قرنطینه از آن نگهداری كنید تا از صحت و سلامت آن مطمئن شوید..
اگر نشانه های بیماری در پرنده مشاهده كردید آن را در محل گرم و ساكتی قرار دهید و با غذاهای مورد علاقه اش تغذیه شود. فرنی گرم میتواند مفید باشد. و قبل از حاد شدن بیماری با دامپزشك مشورت كنید.

تعیین جنسیت :

مسلما هنگامی كه پرنده ای را خریداری میكنید دوست دارید جنسیت آن را تعیین كنید و همانطوری كه گفته شد بیشتر گونه ها مونومورفیك هستند ولی با این وجود برخی نشانه ها میتواند تا حدودی شما را به جنسیت پرنده آگاه كند. عموما پرنده ماده سر بزرگتر وپهن تری دارد. و استخوان لگن نیز در ماده بزرگتر و پهن تر است.
تست لگن : ابتدا پرنده را به پشت روی كف دست خود بخوابانید و با انگشت شست و انگشت كوچك بالهای پرنده را باز كنید و سر پرنده را بین انگشت دوم و سوم خود نگه دارید. حال با دست دیگر میتوانید استخوان لگن را پیدا كنید درست بالای دم دو استخوان بیرون زده اگر فاصله این استخوانها كم باشد و انگشت بین آن نرود احتمالا پرنده نر است و اگر فاصله آنها زیاد باشد پرنده ماده است . این تست میتوان با دقت حدود 50 درصد مفید باشد. توجه كنید كه اگر پرنده به دست شما عادت ندارد این تست باعث استرس پرنده میشود.

از نوع رفتارهای پرندگان نیزمیتوان جنسیت را حدس زد به عنوان مثال پرنده ماده هنگامی كه روی چوب مینشیند پاها را بازتر میگذارد و در درگیریهای كه پیش میاید معمولا جنس نر است كه عقب نشینی میكند . جنس ماده معمولا به لانه وابسته تر است و برای حفظ آن میجنگد و در زمان جفت گیری معمولا مواد لانه سازی را زیر پرهای خود جمع میكند.
اگر برای خرید این پرنده به مغازه رفتید معمولا مغازه دار ها با اطمینان نسبت جنسیت آنها اظهار نظر میكنند معمولا بر اساس رنگهای پرها جنسیت را مشخص میكنند (معمولا رنگ پرهای جنس نر پر رنگ تر است ولی اصلا راه دقیقی برای قضاوت نیست) كه اصلا نمیتوان به صحت گفتار آنها اطمینان كرد.
تنها راه دقیق برای تعیین جنسیت این نوع طوطی ها آزمایش دی ان ای است. كه در حال حاضر امكان آن بسیار در ایران محدود است (یكبار از دكتر شیخی در این زمینه با ایمیل سئوال كردم گفتند بزودی این آزمایش را انجام خواهند داد)

خانه پرنده (قفس) :

قفس ها در ابعاد بسیار متفاوتی موجود است . و هدف شما از نگهداری پرنده مشخص میكند كه از چه نوع قفسی باید استفاده كرد. ولی به طور كلی میتوان گفت هرچه قفس بزرگتری بتوانید تهیه كنید بهتر است زیرا این نوع طوطی ها بسیار پر جنب جوش هستند و احتیاج به قفس بزرگ و اسباب بازیهای زیاد برای سرگرمی دارند. حداقل ابعاد قفس برای یك جفت مرغ عشق 90سانتیمتر طول و عرض 40 و ارتفاع 60 سانتیمتر است. و باید در نظر داشت كه پرنده علاقه زیاد به جویدن دارد و میتواند قسمتهای چوبی را بجود. مرغ عشقها استاد فرار از قفس هستند و براحتی هر روزنه ای را پیدا میكنند و سعی به فرار میكنند.
مرغ عشق نباید با پرندگان دیگر در یك قفس نگهداری شوند زیرا ممكن است به پرندگان كوچكتر از خود آسیب بزنند. هیچ وقت آنها را با پرندگانی از قبیل قناری ، فنچ ، باجی و حتی عروس هلندی تنها نگذارید.
علاوه بر قفس باید فكر ظرف غذا و آب و پرچ (perch-چوبی كه پرنده روی آن مینشیند) را بكنید. سایز ظرف غذا بستگی به اندازه قفس دارد. از پرچ هایی با قطر متفاوت استفاده كنید تا پای پرنده خسته نشود. از ظرف آب تیوپی استفاده كنید . زیرا هم سیستم بسته است و آلودگی كمتر روی آن تاثیر دارد. و از هدر رفتن آب نیز جلوگیری میشود. اگر پرنده به ظرفهای تیوپی عادت ندارد.در ابتدا از ظرفهای عادی استفاده كنید و سعی كنید كم كم پرنده را به ظرفهای تیوپی عادت دهید. همیشه زبانه ظرف را چك كنید كه آب در آن باشد گاهی اوقات آب در دهانه این زبانه ها گیر میكند.

رژیم غذایی :

بعد از اینكه پرنده به خانه جدید عادت كرد رژیم غذایی او باید شامل مخلوط دانه ( شامل ارزن درشت – تخمه كتان – تخم گشنیز – چهار تخم – شاه دانه ، نسبت ارزان دو برابر كل بقیه دانه ها باشد.) میوه و سبزیجات تازه لازم است و دقت كنید كه حشره كشهای روی میوه و سبزیجات میتواند برای پرنده شما خطرناك باشد. هویج رنده شده ،* دانه ذرت معمولا مناسب است اگر سبزیجات و میوه به طور مداوم در رژیم غذایی موجود باشد احتیاج به استفاده از ویتاومین به صورت جداگانه نیست. البته ویتامین جداگانه صدمه ای به پرنده نمیزند.غذاهای خشك كودكان با پروئین مانند برشتوك و سرلاك میتواند منبع خوب پروتئین باشد. وجود كف دریا و یا بلوك معدنی در قفس لازم است و باعث تامین مواد معدنی میشود. خوشه ارزن میتواند به عنوان غذای تشویقی استفاده شود.
توجه داشته باشید رژیم تمام دانه باعث چاقی و صدمه به كبد پرنده و گاهی حتی مرگ میشود. این پرندگان باید رژیم متنوعی داشته باشند. تنها تعداد محدودی از سبزیجات و میوه ها مناسب نیستند كه لیست آنها را بزودی اضافه خواهم كرد.

در مورد رژیم پرنده به این نكات حتما دقت كنید : اگر پرنده را تازه خریداری كردید ابتدا از همان رژیم غذایی كه قبلا استفاده میكرده استفاده كنید و تا هنگامی كه به خانه جدید عادت نكرده اقدام به تغییر رژیم غذایی نكنید. زیرا تغییر رژیم عذایی باعث وارد شدن استرس بیشتر به پرنده میشود. تغییر رژیم غذایی را بسیار تدریجی انجام دهید و پرنده را تحت فشار نگذارید . این پرنده ها نسب به تغییر غذا بسیار حساس هستند ولی لزوم تغییر رژیم تمام دانه به رژیم مخلوط دانه و میوه و سبزیجات را مد نظر داشته باشید.


تكثیر و تولید مثل :

ابتدا شرایطی كه شما فراهم میكنید سپس طبیعت تعیین میكند كه جفت گیری انجام شود. اگر امكانش را دارید یك گروه مرغ عشق را برای انتخاب جفت كنار هم قرار دهید زیرا الزاما یك پرنده نر و ماده تشكیل جفت را نمیدهد. و ممكن است هیچ گاه جفت گیری انجام نشود.
برای مهیا كردن شرایط جفتگیری 1- در فصل پائیز یك جعبه به ابعاد 15×15 به ارتفاع 25 سانتیمتر به عنوان لانه تهیه كنید 2- تهیه مواد لانه سازی (شامل : برگ نخل ،* روزنامه ،* علف و كاه خشك – دقت كنید در این مواد از حشره كشهای مضر استفاده نشده باشد ) 3-فراهم آوردن آرامش و خلوت برای پرنده ها
معمولا پرنده با استفاده از مواد لانه سازه لانه را پر میكند ویك حفره تونل شكل در آن ایجا میكند.
پرنده ماده معولا بین 4 الی 6 تخم میگذارد و به مدت 21 تا 24 روز روی تخمها میخوابد تا تخم شكسته شود و جوجه ها بیرون بیاید. اگر ماده بیش از 8 تخم گذاشت و بیش از 24 روز روی تخم خوابید باید به شما تبریك گفت چون دو پرنده ماده را با هم جفت كرده اید و تخم ها بدون نطفه هستند. در جفتهای واقعی جنس نر نیز در خوابیدن روی تخم كمك میكند و از لانه نیز مراقبت میكند. و در اغلب اوقات در ورودی لانه نگهبانی میدهید. وقتی جوجه ها از تخم بیرون آمدند پدر و مادر شروع به غذا دادن به آنها میكنند. در این زمان فارهم كردن غذاهای پر پروتئین و كه براحتی قابل هضم باشند به والدین كمك میكند سرلاك كودك ، سوپ و شوربا جو و یا غذاهای آماده مختص جوجه ها میتوانند انتخاب خوبی باشند. جوجه ها پس 5 الی 6 هفته پر درمی آورند و تا دوهفته بعد از آن نیز توسط والدینشان مراقبت میشنود. اگر والدین روی تخمها نمیخوابند یا به جوجه ها غذا نمیدهند علتش آن است كه این جفت برای اولین بارشان بوده و شاید هنوز توانایی نگهداری از تخمها و جوجه ها را نداشته باشند و ممكن است در دفعات بعدی موفق به انجام آن شوند.


 

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: چهارشنبه 10 اسفند 1390 01:26 ب.ظ